The Universal House of Justice
Ridván 2007 / 164BE

To the Bahá’ís of the World

Dearly loved Friends,

Fyrsta ár fimm ára áætlunarinnar er hrífandi vitnisburður um þann anda helgunar


 sem leitt hefur til þess að fylgjendur Bahá’u’lláh hafa tekið opnum örmum þeim


 aðgerðaramma sem settur var fram í skilaboðum okkar frá 27. desember 2005 og


 staðfestu þeirra við að örva hópinngönguferlið. Í umdæmum þar sem þessum ramma


 hefur verið beitt í fullu samhengi allra þátta eru stöðugar framfarir, bæði með tilliti til


 þátttöku átrúendanna og vina þeirra í samfélagslífi og fjölgunar átrúenda þannig að sum


 umdæmi tilkynna fjölgun svo hundruðum skiptir á nokkurra mánaða fresti og önnur svo


 tugum skiptir. Það sem hefur ráðið úrslitum um þessa þróun er aukin vitund um andlegt


 eðli þess sem við erum að gera samfara auknum skilningi á þeim tækjum til


 ákvarðanatöku sem markast af megineinkennum áætlunarinnar.


 Áður en við settum af stað yfirstandandi röð heimsáætlana með það eina markmið


 að örva hópinngönguferlið hafði bahá´í samfélagið gengið í gegnum öran og


 umfangsmikinn vöxt víða um heim – vöxt sem ekki reyndist unnt að viðhalda. Vandinn


 reyndist ekki sá að fjölga nýjum fylgismönnum í röðum málstaðarins, í það minnsta ekki


 meðal þjóðfélagshópa sem reynst hafa móttækilegir, heldur sá að samþætta þá inn í


 samfélagslífið og að finna meðal þeirra nægjanlega marga sem vildu helga sig frekari


 útbreiðslu. Það var þvílíkt grundvallar-atriði að bahá’í heimurinn tæki þessa áskorun


 föstum tökum að við gerðum hana að aðalatriði fjögurra ára áætlunarinnar og hvöttum


 andleg þjóðarráð til þess að beina bróðurparti krafta sinna að því að byggja upp getu


 stofnana á þessu sviði, með því að koma upp þjálfunar-stofnunum í því augnamiði að efla


 mannauðinn. Við bentum á að stöðugt vaxandi hópur átrúenda þyrfti að njóta góðs af


 formlegri þjálfunarstarfsemi sem þróuð hefði verið til að miðla þeirri þekkingu og


 andlega innsæi, þeirri getu og hæfni, sem þarf til þess að inna af hendi þá þjónustu sem


 staðið gæti undir víðtækri útbreiðslu og treystingu.


 Þegar við í dag virðum fyrir okkur vinnuaðferðir þeirra umdæma sem komist hafa


 á þróttmikið vaxtarstig er ljóst að í öllum þeirra hafa vinirnir haldið áfram að efla


 þjálfunar-ferlið samfara því að læra að leysa úr læðingi ört vaxandi kjarna virkra


 fylgjenda trúarinnar, að koma á skilvirkri samhæfingu viðleitni þeirra, að samþætta


 einstaklingsfrumkvæði og sameiginlegt framtak í árangursríkt mynstur samstilltra


 aðgerða, og að byggja undirbúning á lotunum í starfseminni á greiningu á viðeigandi


 upplýsingum. Það er hægt að sýna fram á að þau hafa fundið lykilinn að sjálfbærum


 vexti, hvað til þarf svo að útbreiðsla og treysting fari hönd í hönd. Slíkur vitnisburður


 mun vissulega verða hverjum helguðum átrúanda hvatning til þess að feta áfram


 einbeittur þá stigu kerfisbundins náms sem mörkuð hefur verið.


 Afrakstur þessa gríðarlega átaks undanfarinna ára hefur ekki einskorðast við þau


 umdæmi þar sem nýju lífi hefur á þennan hátt verið hleypt í umfangsmikið útbreiðslu- og


 treystingarstarf. Sú leið sem farin var í fjögurra ára áætluninni og síðan í tólf mánaða


 áætluninni og fyrri fimm ára áætluninni reyndist gegna lykilhlutverki í því að skapa


 aðstæður til þess að viðleitni átrúendanna næði til breiðari hóps fólks, og fá það með í


 ýmsa þætti samfélagslífsins. Áhrif þeirrar uppbyggingar sem staðið hefur yfir í áratug á


 hæfni hinna þriggja þátttakenda hnattrænu áætlunarinnar er nú víða að koma í ljós.


 Hvarvetna var nauðsynlegt að efla skilning á því hvaða öfl knýja eflingu mannauðsins.


 Hvarvetna þurftu vinirnir að læra að skilja forsendur varanlegs vaxtar – að örva


 kerfisbundið starf og að forðast að láta afvegaleiða sig, að færa tiltekna þætti


 ákvarðanatöku til grasrótarinnar og að skapa samfélög sem vita hvert þau stefna, að


 hvetja til almennrar þátttöku og að koma til móts við mismunandi þjóðfélagshópa í


 starfseminni, einkum börn og ungmenni, framtíðarmálsvara málstaðar Guðs,


 uppbyggjendur siðmenningar hans.


 Með svo styrka undirstöðu til staðar ætti fyrsta hugsun hvers og eins átrúanda að


 beinast að kennslu. Hvort sem þeir sem einstaklingar kenna vinum sínum með því að


 bjóða þeim á opin hús og í kjölfarið að taka þátt í grunnþáttunum eða nota grunnþættina


 sem megin kennslutæki; hvort sem þeir sem samfélagsheild setja starf með börnum og


 táningum á oddinn í upphafi eða beina athyglinni fyrst að eldri kynslóðinni; hvort sem


 sameiginlegt framtak þeirra í átakslotum felst í því að fara saman í heimsóknir til


 fjölskyldna eða líta reglulega við á heimilum leitenda yfir lengri tíma – eru þetta


 ákvarðanir sem einungis verða teknar út frá aðstæðum og möguleikum vinanna og út frá


 eðli þeirra þjóðfélagshópa sem þeir eiga samskipti við. Það sem allir verða að gera sér


 ljóst, óháð ytri aðstæðum, er annars vegar hrópandi þörf mannkyns sem, svipt andlegri


 næringu, sekkur dýpra í örvæntingu og hins vegar hversu knýjandi ábyrgðin að kenna er,


 ábyrgð sem hverju og einu okkar hefur verið falin sem meðlimum samfélags hins æðsta


 nafns.


 Bahá’u’lláh hefur fyrirskipað fylgjendum sínum að kenna málstaðinn. Nú þegar


 eru fleiri þúsundir farnar að beita ákvæðum áætlunarinnar af krafti í þeim tilgangi að


 leiðbeina sálum að úthafi opinberunar hans. Við horfum fullir eftirvæntingar til þess dags


 þegar kennsla verður ríkjandi ástríða í lífi sérhvers átrúanda og eining samfélagsins svo


 öflug að þetta ástand upptendrunar fær útrás í óstöðvandi framtaki á vettvangi þjónustu.


 Þetta er því einlæg ósk okkar ykkur til handa og bænarefni heitustu bæna okkar við hina


 helgu fótskör.

The Universal House of Justice